De drie musketiers.

  Bladerend in oude fotoboeken, met van die zijdeachtige papiertjes tussen de pagina’s waarop een ragfijn spinnenweb in reliëf gedrukt stond en een lintje om de bladzijden te markeren, vond ik ineens deze foto terug.  Het jongetje met brilletje ben ik. We waren onafscheidelijke vriendjes. Men noemde ons “de drie musketiers”, één voor allen, allen voor één ! Van links te beginnen, Charelke, in ’t midden Jantje en ik. Het was op een zondag, na of vóór de mis, want we hadden ons “beste kostuumke” aan. De opname dateert van kort na de Tweede Wereldoorlog. Ik vermoed dat ik daar zo’n jaar of tien, elf moet geweest zijn.  Wat zou er van hen geworden zijn ? Nooit zag ik ze terug. Leven ze nog ? Wat is de tijd toch een raar fenomeen. Hier ligt iets vast wat ooit deel uitmaakte van mijn bestaan, een momentopname. Het is een stukje bevroren realiteit. Gezwind en blij te moede  stappen we gedrieën het leven tegemoet, niet vermoedend wat ons nog allemaal te wachten zal staan. Niets liet voorzien dat onze vriendschap ooit zou opgeslokt worden door het monster dat men realiteit noemt en dat meedogenloos is.  Wat hebben we samen een pret gehad en elkaar door dik en dun gesteund, onvoorwaardelijk trouw aan elkaar gezworen. We deelden alles. Er waren toen nog geen meisjes in het spel die van ons rivalen konden maken. Vrienden voor het leven, dachten we. Samen bezochten we s’zondags de bioscoop en leefden mee met de avonturen van Zorro of Tex Ritter, de zingende cowboy, of lazen de boeken van Karl May over Winnetou en Old Shatterhand die we dan naspeelden. Stiekem rookten we onze eerste sigaret, een pakje Amadis gekocht met onze gezamenlijke zondagscenten. Iedere zondagvoormiddag ging ik na de mis naar mijn grootvader om er mijn wekelijks zondagsgeld in ontvangst te nemen. Soms ging Jantje of Charelke mee. Dan kregen ze ook een kop chocolademelk of een lekkere koek. De vijf frank die me werd toegestopt verteerden we samen op de markt van Ledeberg, want daar was genoeg verleidelijks te vinden.  En wat was het toen nog rustig op straat. Op de achtergrond van de foto is een benzinepomp te zien en een enkele auto. Er was weinig verkeer want alleen de rijken bezaten een auto. Het gras groeide nog tussen de kasseien.  De straat waarin we ons bevonden is de Eggermontstraat, die recht op het Kerkplein loopt. De straat achteraan, die dwars op de Eggermontstraat staat, is de Hundelgemsesteenweg, die rechts naar de Sint-Lievenspoort en de brug over de Schelde loopt. Blijkbaar waren we op weg naar de kerk. Wie de foto genomen heeft weet ik niet meer zo heel zeker, maar ik vermoed dat het mijn tante Angèle was die altijd haar fotoapparaat bij zich had.  Een klein detail : Charelke droeg lederen handschoenen en Jantje en ik hadden een “stoeferken” in onze bovenste vestzakje. ’s Zondags waren we uitgedost als oude heertjes maar in de week liepen we er minder chic bij. Allemaal hadden we een hekel aan dat stijve zondagspak maar droegen er toch wel zorg voor er ongehavend terug mee thuis te komen. Dit moet in het voorjaar genomen zijn, te oordelen naar de lichte kledij van ons zowel als van de vrouwen op de achtergrond, die er duidelijk ook schik in hadden. Het was ons niet aan te zien dat we nog niet lang geleden vijf akelige oorlogsjaren achter de rug hadden. Vooral Charelke heeft het toen hard te verduren gehad en wist wat hongerlijden was.  Men zegt soms, het verleden is voorbij, maar dat geloof ik nu niet meer. Ik hecht meer waarde  aan het credo van Jeroen Brouwers, die beweert dat alles met alles te maken heeft en dat niets bestaat dat niet iets anders aanraakt…